گل سرخي كه چيدي لاي موهاي مواجم خود نمايي مي كند و تو را خيره تر تا تو بر نگردي دخترك قصه ما خواب ندارد شبها زودتر برگرد بگذار در روشني چراغهاي آبادي تو در خانه باشي پ.ن: براي مرد هميشه مهربانم. تمام پريشاني و كابوسهايم فكر نبودن توست در بودنت سالهاست در كنج لبت خانه كرده ام با هر لبخندت صدر نشينم و با هر اخم ويران شاید روزی ببخشم شاید اگر بخندی همان آن شاید شاید باز هم زخمی نو روزی نو پ.ن: به دوستی گفتم از خدا یه هفته مرخصی می خوام، می خوام یه هفته بمیرم ولی خدا باید تضمین کنه که بعد از اون سالم برم گردونه، در جواب گفت راهش کماست. لبانم خندید و دلم فریاد زد. نه اشتباه نكن پاييزم رنگ دارد هزار رنگ زيبا و عاشق من امسال كورم. پ.ن.: خدايا مرخصي مي خوام. گاه خنده ام مي گيرد وقتي نقاب زن بودن را به صورت دارم. ... گاه گريه! نه ديگر دستانت بوي بهار نارنج مي دهند نه صدايت لرزش عشق دارد ي ك ز ن فرياد خواهد زد كه بازگردان تمام مهربان بودنت را و چه ساده! كه تو حتي شعرهايم را نمي خواني و چه خوش خيالم من كه درون شعرهايم برايت پيغام مي گذارم و چه ساده! پ.ن.: پشت خواهم كرد، پشت پا نخواهم زد. جنون و ديوانگي ام ديدني ست وقتي لبه بام رقص سماع مي كنم دلم انار هزار دانه مي خواهد كه با رنگ سرخ آن لبان بي رنگم را چون خون سرخ تو رنگ كنم - دلم به خونخواهي تو آمده
انگشت بلند بی طاقتیم را
فرو برم در گلوی خفقان
و سکوت را بالا بیاورم.
دستنوشته هاي روزانه ي ك ز ن
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387