دست خودم نيست، دست و دلم به نوشتن نميرود. خوب نيست كه آدمها به اين روز دچار شوند ولي بدتر اين است كه دريابند آنچه در حال رخ دادن است. دوره اي را در سكوت كامل نوشتن به سر بردم و هيچ چيز ننوشتم. ولي حالا دوباره رجعت اين سكوت تلخ به سراغ يك زن را خوب فهميدم و فقط نمي دانم راز شكستنش را. گاهي براي آدمهايي مثل من نوشتن يعني سر كشيدن تمام تلخي ها يكجا و بدون استنشاغ، براي اينكه زودتر از دست و از شر اين تلخي راحت بشند. دوگانگي شخصيتي در كار نيست، وقتي مي نويسم از تلخي و آن سو شيرين زندگي مي كنم. اين ها همه دوگانگي زمان است، يعني در حالي كه خوشحال به زندگي روزمره خود ميرسي، در زماني دور اما دير نوشتن آغاز مي كني تا شايد گردگيري هاي دلت روزي به پايان برسد و تو رها شوي همچون قاصدكي كه باد پرپرش مي كند و به هزار جاي دنيا مي رود. رها در باد شايد خودش شعري شود سبك/. بر و بر نگاهم نكن همينم كه هستم با توام آينه! در دیار من هیچ هراسی از عاشق شدن نیست وقتی چشم دخترکان را در بدو تولد کور می کنند. من كه براي همه چلچله هاي كر آواز خواندم و تا مدتها سرم را حتي بالا نياوردم و نمي دانستم كه همه آنها يكي يكي رفته اند و خسته شده اند از تماشاي باز و بسته شدن بي دليل دهان كج و ماوج يك زن كولي من چرا؟! گل سرخي كه چيدي لاي موهاي مواجم خود نمايي مي كند و تو را خيره تر تا تو بر نگردي دخترك قصه ما خواب ندارد شبها زودتر برگرد بگذار در روشني چراغهاي آبادي تو در خانه باشي پ.ن: براي مرد هميشه مهربانم. تمام پريشاني و كابوسهايم فكر نبودن توست در بودنت سالهاست در كنج لبت خانه كرده ام با هر لبخندت صدر نشينم و با هر اخم ويران شاید روزی ببخشم شاید اگر بخندی همان آن شاید شاید باز هم زخمی نو روزی نو پ.ن: به دوستی گفتم از خدا یه هفته مرخصی می خوام، می خوام یه هفته بمیرم ولی خدا باید تضمین کنه که بعد از اون سالم برم گردونه، در جواب گفت راهش کماست. لبانم خندید و دلم فریاد زد. نه اشتباه نكن پاييزم رنگ دارد هزار رنگ زيبا و عاشق من امسال كورم. پ.ن.: خدايا مرخصي مي خوام.
انگشت بلند بی طاقتیم را
فرو برم در گلوی خفقان
و سکوت را بالا بیاورم.
دستنوشته هاي روزانه ي ك ز ن
عزيزان خواننده، مطالب و نوشته هاي وبلاگ شخصي و بر گرفته از زندگي كسي نيستند.
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387